Nanatiling nakayuko ang lalaking naka-suit habang hawak pa rin ang braso ng batang delivery man, ngunit ang buong showroom ay tila nawalan ng hangin. Walang bisitang nangahas gumalaw. Ang mga taong kanina’y tahimik na humuhusga ngayon ay nakatitig na parang nakita nila ang pinakamalaking pagkakamali sa buhay ng staff. Ang lalaking nanuntok ay dahan-dahang napaatras, ngunit tila nakadikit ang mga paa niya sa marmol. Ang salitang “Young Master” ay patuloy na umaalingawngaw sa isip niya, mas mabigat kaysa anumang parusa. Ang batang lalaki naman ay nanatiling kalmado, hawak ang maliit na bahid ng dugo sa labi, ngunit ang kanyang mga mata ay hindi na mata ng isang ordinaryong delivery man.
Lumapit ang showroom manager mula sa likod ng mga bisita, namumutla at halos hindi makahinga. Nang makita niya ang lalaking naka-suit na nakayuko sa harap ng binatang sinaktan, agad siyang yumuko rin nang malalim. “Sir… patawad po,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Hindi namin alam na darating kayo ngayon.” Ngunit hindi tumingin sa kanya ang binata. Sa halip, tumingin siya sa supercar na kanina lamang ay marahan niyang hinawakan. Tahimik niyang sinabi, “Gusto ko lang makita kung paano nila tratuhin ang taong walang pangalan dito.” Sa isang iglap, bumigat lalo ang katahimikan. Ang ilang staff ay nagbaba ng tingin, habang ang mga mayayamang bisita ay unti-unting umatras.
Ang staff na nanuntok ay biglang lumuhod sa sahig, hindi na dahil sa paggalang, kundi dahil sa takot. “Sir, hindi ko po alam… akala ko…” Hindi niya naituloy ang pangungusap. Dahan-dahang lumapit ang batang lalaki, ngunit hindi siya sumigaw. Mas nakakatakot ang katahimikan niya. “Akala mo mahirap lang ako,” sabi niya sa mababang boses. “Kaya puwede mo akong saktan.” Napayuko ang staff, nanginginig ang balikat. Ang manager ay tumingin sa binata na parang humihingi ng pagkakataon, ngunit alam niyang tapos na ang lahat. Isang insulto lang ang nangyari sa labas, pero ang tunay na problema ay ang ugaling matagal nang nakatago sa loob ng showroom.
Lumapit ang lalaking naka-suit at mahinang nagsalita, “Sir, ipapatawag ko na po ang board at legal team.” Tumango lamang ang binata. Pagkatapos ay tumingin siya sa manager at malamig na nagtanong, “Ilan pa ang pinalayas ninyo dahil mukhang hindi kayang bumili?” Walang nakasagot. Ang tanong na iyon ang nagpabagsak sa lahat ng natitirang tapang sa silid. Ang mga empleyado ay nagkatinginan, at ang manager ay napapikit, alam na hindi lang trabaho ng isang staff ang mawawala. Buong sistema ng pangmamata ang malalantad. Ang showroom na kanina’y kumikinang sa yaman ngayon ay parang silid ng hatol.
Sa huli, kinuha ng binata ang delivery bag mula sa sahig at ibinigay ito sa lalaking naka-suit. “Hindi na ako aalis bilang delivery man,” sabi niya nang tahimik. “Aalis ako bilang may-ari.” Pagkasabi noon, tumalikod siya at naglakad palabas sa gitna ng showroom. Lahat ay kusang gumawa ng daan. Ang staff na nanuntok ay naiwan sa marmol, luhaan, pawis na pawis, at tuluyang nawalan ng lakas. Sa salamin ng showroom, kita ang repleksiyon ng binatang lumalayo—simple pa rin ang suot, ngunit bawat hakbang niya ay may bigat ng kapangyarihan. At sa likod niya, ang buong lugar na minsang puno ng kayabangan ay nalunod sa kahihiyan.
