Bumigat ang katahimikan sa loob ng boutique na parang biglang nawala ang hangin. Ang tatlong babae na kanina’y walang tigil sa pagtawa ay hindi na makagalaw. Nakatingin sila sa store employee na nakatayo pa rin sa tabi ng malaking salamin, kalmado, tuwid ang tindig, at hawak ang telepono na para bang hawak niya ang mismong hatol sa kanila. Ang ikalawang babae, ang nagtulak sa kanya, ay napaatras nang bahagya. “Ano’ng ibig mong sabihin?” mahina niyang tanong, pero halata sa boses niya ang kaba. Hindi sumagot ang store employee. Tiningnan lang niya sila nang malamig, at sapat na iyon para tuluyang mabura ang yabang sa mukha nila.
Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang pinto mula sa likod ng boutique. Pumasok ang isang lalaking nasa edad 50, nakasuot ng mamahaling suit, kasama ang dalawang assistant na seryoso ang mukha. Nang makita niya ang store employee, agad siyang tumigil, yumuko nang malalim, at nagsalita nang malinaw: “Madam President, nandito na po ako.” Napasinghap ang ilang customer. Ang tatlong dating kaklase ay sabay-sabay na namutla. Ang babaeng kanina’y nagyabang tungkol sa Maharlika Corp ay halos mabitawan ang handbag niya. Ang salitang “Madam President” ay umalingawngaw sa loob ng boutique na parang suntok na walang nakaiwas.
Lumapit ang Director ng Maharlika Corp sa store employee nang may matinding paggalang. “Ano po ang gusto n’yong ipagawa, Ma’am?” tanong niya. Dahan-dahang ibinaba ng store employee ang telepono at tumingin sa tatlong babae. “Sila ba ang mga empleyado n’yo?” tanong niya, mababa ang boses ngunit malinaw. Napatingin ang Director sa kanila, at agad na nanigas ang mukha niya. “Opo,” sagot niya. “Pero hindi ko po alam na ganito sila umasta sa labas ng kumpanya.” Ngumiti nang mahina ang store employee, pero walang saya roon. “Ginamit nila ang pangalan ng kumpanya ninyo para manghamak ng taong akala nila’y mas mababa sa kanila.”
Agad na nagsalita ang unang babae, nanginginig ang labi. “Hindi namin alam na ikaw pala ang…” Tumigil siya, hindi kayang tapusin ang pangungusap. Ang store employee ay lumapit nang isang hakbang. “Iyon ang punto,” sabi niya. “Kung ordinaryong sales associate lang ako, okay lang bang itulak ako? Okay lang bang pagtawanan ako? Okay lang bang ipamukha n’yo sa akin na wala akong halaga?” Walang nakasagot. Ang ikalawang babae ay napaiyak sa takot. “Nagbibiro lang kami,” bulong niya. Tumingin ang store employee sa repleksyon niya sa salamin at malamig na sumagot: “Ang biro ay hindi dapat nakatayo sa kahihiyan ng ibang tao.”
Huminga nang malalim ang Director at humarap sa tatlong babae. “Simula ngayon, suspended kayo habang iniimbestigahan ang buong pangyayari,” sabi niya. “At kung mapapatunayang ginamit n’yo ang pangalan ng kumpanya para manakot o mangmaliit, matatanggal kayo agad.” Nanginig ang mga tuhod ng ikalawang babae. Ang boutique na kanina’y puno ng tawanan ay naging malamig at tahimik. Ang store employee ay tumalikod sa kanila at inayos ang damit sa rack, kalmado pa rin, parang walang kailangang patunayan. Huling kuha sa mukha ng babaeng nagtulak sa kanya: dilat ang mga mata, nanginginig ang labi, at huli nang naunawaan na ang dating class president na pinahiya niya ay ang taong may kapangyarihang wakasan ang lahat ng ipinagyabang niya.
